Pasen 8 april 2012
Schriftlezing: Johannes 20.1-18
Lied voor de preek: Lied 131 (Ev.Lb.): 1 allen, 2 vrouwen, 3 mannen, 4 vrouwen, 5 mannen, 6 allen
Lied na de preek: Gezang 218: 1, 2, 4, 5, 8
Gemeente van de opgestane Heer,
Wist u dat je de hele Bijbel in één woord, in één naam samen kan vatten?
Dat zegt de grote dichter Willem Barnard over de naam van Maria in Joh.20.16, de meest ontroerende tekst uit de hele Bijbel.
De naam ‘Maria’, de naam van de vrouw uit wie Jezus duivelen had uitgeworpen, bevrijd uit de slavernij van prostitutie misschien, of van andere vernietigende krachten….
Haar naam, hoogstpersoonlijk uitgeroepen door de Levende Heer, in de tuin van zijn opstanding als het nieuwe paradijs…
Dat is alles! zegt de grote Liedboekdichter Barnard.
Dat is God, dat is Jezus Christus, dat is de blijde boodschap tot op de bodem van je hele bestaan!
-
Maar hoe dan, vandaag, Pasen 2012?
Hij roept je bij je naam!
Hij kent je door en door, net als Maria, je verleden en je heden en neemt je mee in zijn Leven voorbij de dood, naar de Vader!
Dat is Paasfeest vieren, van de bodem van je leven tot, ja tot in de hemel van Gods liefde…
Zo hoog is Pasen nu eenmaal.
-
-
Of is dit ook nu eenmaal té hoog, luchtfietserij…?
Of is dit toch een sprookje en moeten we de opstanding van Jezus tóch zien als een beeld…?
Dan is het tenminste behapbaar en sluit het aan bij onze belevingswereld van elke dag, met zoveel ellende en géén hemelse toestanden…
Moeten we de opgestane Heer niet gewoon zien als een beeld van hoopvol in het leven staan, vanwege de goede dingen en goede krachten die er zijn in ons leven?
En die je regelmatig het gevoel geven: het komt goed, er is een nieuwe start mogelijk, we komen er wel doorheen…
Paaskracht midden in het leven:
‘Al heb ik mijn geliefde aan de dood verloren, ik ben er nog en het gáát…
Er is tóch nog leven mogelijk voor mij.
Toch iets van…
Ja, noem het maar Pasen…’
Moeten we het niet zo zien?
Want laten we eerlijk zijn:
Hoe moeten de ouders van de slachtoffertjes van Robert M. dit jaar Pasen vieren?
Voor hen gaat het om zoeken om door te kunnen gaan, vechten, overleven, de draad proberen op te pakken, in machteloosheid en woede om het verleden...
Proberen hoopvol te zijn voor de toekomst.
En dat is toch iets heel anders dan die grote woorden van ‘meegenomen worden in het eeuwige leven van Jezus bij de Vader…’
-
-
Ja, inderdaad, dat is iets heel anders!
En dat kan héél ver van je bed staan!
En je kunt er daarom ook heel goed geen boodschap aan hebben.
Aan de boodschap van Pasen, dit jaar.
En zo kan het heel makkelijk aan je voorbijgaan.
Maar dat zou wel héél spijtig zijn.
Voor de Heer zelf in zijn liefde, maar ook voor onszelf.
Want het is zó mooi!
Die ontmoeting van Maria en Jezus in de tuin van zijn opstanding!
En al staat die ontmoeting misschien ver van je bed af, hij is toch ook zó dichtbij:
Wie van ons kent niet het verlangen bij je naam geroepen te worden, ipv als een nummer behandeld te worden?
Wie wil niet gekend worden in wie je bent, je verleden en waar je nu zit?!
En wie wil daarin geen hoop ontvangen voor de toekomst, die je nog te gaan hebt?
-
Het zou kunnen dat je in de knoop zit met je identiteit…
Met je verleden, met wie je nu bent…
En dat je daarom eigenlijk bang bent voor de toekomst…
Want wie zegt dat je er dan uit zult komen?!
Dat je dan in balans komt, tevreden wordt met jezelf?!
Misschien baal je van een bepaalde karaktertrek van jezelf…
Of heb je kwetsingen uit het verleden nooit verwerkt…
Of vraag je je af wie jij nu bent, als je jezelf vergelijkt met heel veel andere jongeren en mensen…
Dan wil je toch, dat er Iemand is die je zó kent?!
Die naar je luistert en die je begrijpt?!
-
Maar dát is nu precies wat Maria ontvangt op de Paasmorgen!
Dat is haar paasfeest en het mag vandaag ook jouw paasfeest worden.
Gekend zijn in je verleden en je heden, en toekomst ontvangen voor de weg die voor je ligt!
Je hoeft het alleen maar te willen, ervoor open te staan…
En je hoort zomaar je naam noemen, door de Heer die weer blijkt te leven, terwijl je dat misschien helemaal niet van plan was voor Pasen 2012…
-
-
Maria is op zoek naar Jezus.
Ze weet dat Hij gestorven is, maar weigert de consequentie daarvan te aanvaarden.
Ze weigert te aanvaarden dat Hij er echt niet meer is in haar leven.
Dat weigert ze uit kracht van de liefde, die sterker is dan de dood.
De liefde die koste wat het kost bij de geliefde wil zijn!
Ja, nog even bij de gestorven Heer zijn zou de pijn van haar gemis verzachten.
Maar tot haar ontsteltenis is ook de gestorven Heer weg.
‘Ze hebben de Heer uit het graf gehaald!
Wisten we maar waar ze Hem gelegd hebben!’
Zo rent ze op Petrus en Johannes af.
Even later staat ze te huilen bij het lege graf.
En als ze het vanwege de liefde niet kan laten een blik in het graf te werpen, zitten daar twee engelen!
Twee engelen, speciaal voor Maria, lijkt het.
Want ze vragen meelevend en invoelend: ‘waarom huilt u?’
En dan komt het hoge woord eruit, nog een beetje intenser dan zonet:
‘Ze hebben mijn Heer weggehaald en ik weet niet waar ze Hem neergelegd hebben!’
En dan gaat het, van het onderonsje met de leerlingen en de belangstelling van de engelen, opeens in sneltreinvaart de diepte en de hoogte in!
Als Jezus niet dood en weggelegd, maar levend blijkt te zijn!
Maria keert zich om en kijkt de tuinman aan zonder te weten dat het Jezus is…
Ze weet niet dat het Jezus is, misschien door haar emoties, maar ook omdat Jezus door zijn opstanding veranderd is.
Hij is al in het eeuwige leven, terwijl Maria nog in het sterfelijke leven is.
Maar Jezus is wel Jezus gebleven.
Er is er maar één!
Dat merkt ze als de tuinman haar naam roept:
‘Maria!’
Dan weet ze dat de tuinman Jezus is!
Want z’n stem is dezelfde gebleven!
Ja, er is maar één Jezus, de Gekruisigde en Opgestane is dezelfde.
En deze unieke Heer roept nu Maria bij haar naam:
‘Maria!’
‘En op dat moment keerde Maria zich naar Jezus toe…’
‘Het is de Heer!
Hij is het!
En Hij heeft het op mij gemunt!
Hij roept mij bij mijn naam.
Hij zoekt mij, Hij zoekt mij op!
En Hij kent mij door en door.
Daarom roept Hij mijn naam.
Want mijn naam, dat ben ik, dat ben ik helemaal…
Mijn verleden, wie ik nu ben, en mijn angst voor de toekomst…’
-
-
Pasen is gekend worden door de Levende!
Hem jouw naam horen roepen…
In de tuin van de opstanding, het nieuwe paradijs, waar het leven en de vreugde…
de angst, het lijden, de eenzaamheid, de schuld en de dood hebben overwonnen.
In de tuin, waar de opgestane Heer het voor het zeggen heeft in jouw leven.
Als je zijn stem gelovig door laat dringen.
Dan voel je en weet je: ook mijn angst en lijden, mijn eenzaamheid en schuld en tenslotte mijn dood, zullen niet het laatste woord hebben, maar het eeuwige leven en de vreugde!
Het eeuwige leven en de vreugde, waarin de Heer al is en ik naar op weg ben.
Ja, we moeten nog even wachten.
‘Raak Mij niet aan’, zegt Jezus tegen Maria.
‘Jij moet nu nog in je sterfelijke leven blijven, maar wel aan mijn hand en dan voel je vanzelf wel mijn levenskracht, het eeuwige leven bij de Vader waar Ik nu ben!’
En dan begrijp ik er iets van dat mensen die een geliefde verloren, tóch verder kunnen, o.a. door het geloof in Pasen als realiteit…
-
-
Even tussendoor:
ik heb er alle begrip voor als mensen Pasen zien als een beeld, een beeld van opstaan en ervoor gaan.
Omdat het letterlijk genomen een niet te geloven boodschap is.
Geloof in die boodschap moet je op de één of andere manier overkomen, gegeven worden in het krachtenveld van verstand, wetenschap, geloof en Heilige Geest van God…
Maar als je het als beeld neemt, dan kun je het geen blijde boodschap meer noemen.
Als het verhaal van Jezus’ opstanding niet meer dan een verhaal is, dan wordt Pasen een opdracht.
‘Ook ik moet zelf opstaan en verder gaan!’
Maar als het werkelijkheid van God is, dan is het voluit blijde boodschap!
Ik wordt door de Levende bij mijn naam genoemd!
Hij kent mij, met huid en haar.
En waar ik ben geweest, of nog moet gaan…
Daar is Hij al lang geweest!
Hij gaat mij voor.
Naar het eeuwige leven en de vreugde van Gods liefde!
En dat merk ik nu al, zo sterfelijk en kwetsbaar als ik vandaag nog ben…
Ik voel kracht…
-
-
‘En op dat moment keerde Maria zich naar Jezus toe…’
Dat is het antwoord van Maria op Jezus’ roepen van haar naam.
En dat is mooi.
Maria ervaart bevrijding van haar verdriet en angst, ze wordt gekend en krijgt hoop.
En daarheen keert ze zich, naar Jezus toe!
Haar omkering is een antwoordt van vertrouwen op de stem van Jezus.
En dit antwoord is mooi, er zit beweging in, relatie in beweging, geloof in beweging…
Alleen, het klopt niet!
Want Maria zag de tuinman eerst al staan.
Ze stond al naar Hem toegekeerd en was in gesprek met Hem.
Hoe zit dit?
Na Goede Vrijdag zien we ook vandaag op het Paasfeest hoe dubbelzinnig Johannes is!
Johannes interesseert het niets, dat het niet helemaal klopt…
Hij wil vooral laten zien, dat Maria in beweging komt op de Paasstem van Jezus!
Dat haar leven veranderd wordt.
Dat ze zich actief op Jezus richt.
Dat ze nu ook zelf opstaat, niet in eigen kracht, maar omdat Jezus haar is voorgegaan in zijn opstanding!
En haar geroepen heeft van de andere kant…
‘Kom, ga maar verder aan mijn hand…
En later, zien we elkaar weer, in de vreugde van Gods liefde!’
Amen